ADALETİN CANSUYU

Korkuyorum bir şeyler yazmaya.
Korkuyorum övgüler yağdırmaya.
Korkuyorum nazara gelecek diye.
Korkuyorum göze gelecek diye.
Korkuyorum harcarlar diye.
Korkuyorum iftiraya kurban gider diye.
Korkuyorum yüce gönlünü kırarlar diye.
Korkuyorum ya rüya görüyorsam ben diye.
Korkuyorum ya yanılıyorsam diye.
Korkuyorum suçlular değil de o görevden alınır diye.
Korkuyorum bu güzelliği ya soldururlarsa diye.

Korkuyorum işte.

Sadece korkan ben miyim peki?
Elbette değil.

Adalet arayan herkes korkuyor benim gibi.

Susan.
Sindiren.
Korkutulan.

Her sabah uyandığımızda
“Bu sabah neyle karşılaşacağız?” diye
tek korkan ben miyim?

Ölen çocuklar.
Tecavüzler.
Öldürülen kadınlar.
Dilsiz kullar.

Kadınlar.
Anneler.
Babalar.
Ablalar.
Abiler.
Kardeşler.

Ailelerin bir anda yüzünü güldüren,
umut çiçekleri açtıran,
gönül yaralarına merhem olan
Cumhuriyet kadını.

Türkiye Cumhuriyeti’nin yüce gönüllü kadını.

Adaletin ölmediğini bize gösteren.

Hoş geldin kalbimize, gönlümüze, adaletimize
Sayın Savcımız, hoş geldiniz.

Nisan yağmurları gibi su serptiniz
ölü topraklar gibi susayan kalplerimize,
ferahlık getirip umutlarımızı yeşerttiniz.

Rahman sizi korusun…

Sevgili okurlarım,
adalete inanın, güzel şeyler olacak hayatımızda.

Sevgiyle kalın.